Jak wytwarza się papier, jak powstaje znak wodny na papierze? 0

               Zastosowane tutaj wyrażenia “wstęga, zwój” są wyrażeniami prawidłowymi, technicznymi, które powinny i muszą być stosowane w piśmiennictwie technicznym. Oprócz tego rodzaju nazw stosowane są powszechnie inne nazwy wywodzące się z różnych źródeł. Są to najczęściej spolszczone nazwy wywodzące się z innych języków, najczęściej niemieckiego, nazwy skrótowe - żargonowe.

               Odpowiednikiem żargonowym słowa “wstęga ” jest “taśma”. Dotychczas uznawane było, że prawidłowym określeniem materiału zwiniętego jest “zwój”. Mimo to w praktyce większość używała pojęcia “rola”, a nie “zwój”. Obecnie w normie z 1992 roku dopuszcza się możliwość stosowania określenia “rola” obok “zwoju”, ale tylko w dla wyrobów z tuleją.

               Wyroby papierowe produkuje się z tzw. masy papierniczej. Masą papierniczą jest zawiesina wodna krótkich włókienek (włókien) najczęściej celulozowych  z osadzonymi na ich powierzchni substancjami, które zmieniają w pewnym stopniu ich właściwości. Zawiesiną wodną nazywamy układ, w którym cząstki ciała stałego (w tym przypadku włókna) są w przybliżeniu równomiernie rozmieszczone w cieczy (w tym przypadku w wodzie). Dla utrzymania równomierności rozłożenia cząstek stałych w cieczy stosuje się mieszanie zawiesiny.

               Masę papierniczą przez szczelinę wylewa się na przesuwające się z dość dużą prędkością sito bez końca. I tu już powstaje ważna właściwość wyrobu papierowego.

               Wyobraźmy sobie, że do dzbanka z wodą wrzucimy zapałkę. W tym przypadku co prawda zapałka będzie pływać  na powierzchni, a nie będzie cząstką zawiesiny, ale zjawisko będzie podobne. Przechylmy dzbanek i zacznijmy wylewać wodę. W momencie, gdy z wodą zacznie poruszać się zapałka, będzie ona miała tendencję do ustawienia się wzdłuż kierunku ruchu strumienia wody.

               Tak samo jest przy wylewaniu masy papierniczej na sito. Włókna będą miały tendencję do ustawiania się wzdłuż ruchu strumienia wylewanej masy papierniczej. Niektóre, co prawda, ustawią się ukośnie, niektóre w poprzek, ale większość utrzyma położenie wzdłuż ruchu sita. Tak więc w wyrobie  papierowym nie utrzyma się równomierności kierunku rozłożenia włókien.

Oznacza to, że wytworzony w postaci wstęgi papier  będzie miał nieco inne właściwości wzdłuż kierunku wstęgi niż w poprzek kierunku wstęgi. Taką właściwość nazywa się anizotropią. Tak więc w wyrobie  papierowym rozróżniamy dwa kierunki wzdłuż i w poprzek ułożenia włókien.

               Po wylaniu równomiernej grubości warstwy zawiesiny  na sito następuje odsączenie na nim cząstek stałych tj. włókien, woda ścieka przez sito i jest odprowadzana. W  tym procesie powstaje następna specyficzna właściwość wyrobu papierowego. Część, szczególnie drobnych cząstek masy papierniczej przechodzi przez sito, pozostaje w odprowadzonej wodzie. A więc skład wyrobu papierowego od strony sita będzie nieco inny niż od strony górnej. Tą właściwość nazywamy dwustronnością.

               W wyrobie papierowym wyróżnia się dwie strony: sitową i górną. Rozpoznanie strony sitowej od górnej jest w niektórych wyrobach papierowych  możliwe, ale wymaga pewnej praktyki. Wyrób papierowy od strony sitowej jest mniej gładki, ma czasem odciśnięty relief sita.

               Reliefem nazywa się ogólnie ukształtowanie powierzchni. Odciśnięty relief sita oznacza, że po stronie sitowej znajdują się regularne odciśnięcia drucików, z których jest wykonane sito.

               Jak stwierdzono na początku w masie papierniczej zawiesina włókien jest w przybliżeniu równomiernie zawieszona w wodzie. Wyrażenie “w przybliżeniu” oznacza, że równomierność rozłożenia włókien w wodzie nie jest idealna. Znajdują się obszary, w których włókien jest więcej; w innych mniej. Po wylaniu i odsączeniu w wyrobie papierowym będą miejsca, w których włókien jest więcej, w innych jest mniej. To powoduje, że właściwości wyrobu papierowego w jednym miejscu są inne, obok mogą być inne.

               Te różnice w rozkładzie włókien w różnych miejscach są istotną wadą wyrobów papierowych i powinny być jak najmniejsze. Bada się je oglądając wyrób  “pod światło ” tj. przy przenikaniu światła przez niego. Wtedy widoczne są miejsca jaśniejsze, w których jest mniej włókien oraz ciemniejsze w których jest więcej włókien. Dlatego ten sposób badania nazywa się przezroczem.  Przezrocze wyrobu papierowego  powinno być jak najbardziej równomierne.

               W trakcie odsączania masy papierniczej stosuje się czasem dodatkowe dociskanie warstwy włóknistej cylindrem zwanym eguterem.  Jego zadaniem jest wyrównanie warstwy włókien. Jeżeli jednak na powierzchni tego cylindra nałożymy wypukły wzór, to spowoduje on wyciśnięcie z miejsc wypukłych pewnej ilości włókien. W tym miejscu będzie mniej włókien. Po dociśnięciu takim cylindrem przy oglądaniu gotowego papieru pod światło widoczny będzie odpowiedni wzór wytworzony z miejsc jaśniejszych i ciemniejszych zwany znakiem wodnym. Jeżeli zastosujemy znak wodny wykonany bez wzoru, a tylko z równolegle ułożonymi na eguterze drutami otrzymamy wyrób papierowy żeberkowany.

 

               Na końcu sita otrzymuje się wilgotną, ale już ciągłą wstęgę złożoną z luźno ułożonych włókien. Przechodzi ona między walcami sprasowującymi wstęgę. Od zastosowania siły sprasowującej wstęgę zależy min. grubość otrzymanego wyrobu.

               Następnie wstęga przechodzi przez gorące cylindry, w których następuje jej wysuszenie.

                Tak wytworzony wyrób papierowy składa się z poplątanych włókien z ewentualnie osadzonymi na ich powierzchni substancjami oraz powietrznymi przestrzeniami między włóknami zwanymi porami. Wyroby papierowe są więc porowate. Im mniejsza była siła sprasowująca wstęgę przy produkcji wyrobu tym pory są większe, mają większą objętość.

               Jeśli na wyrób papierowy nalejemy ciecz, to wniknie ona w pory. Wyroby papierowe są  więc chłonne.

               Tak wytworzone wyroby papierowe nie mają idealnie gładkiej powierzchni.

Komentarze do wpisu (0)

do góry
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl